Esquizofrènia » Noticies

Contingut relacionat amb Esquizofrenia. La familia, la gran olvidada

Guia pràctica

Esquizofrenia cat
Tota l’informació necessària:
Hem elaborat una guia per a malalts i familiars per a conèixer a fons la malaltia amb la qual conviuen.

Aquesta secció està pensada per a que proposin temes de salut que us agradaria que tractessím sobre l'esquizofrènia.

 
Accions del document

Esquizofrenia. La familia, la gran olvidada


Esquizofrenia. La familia, la gran olvidada
Hemos recibido una interesante comunicación de cuyo contenido se deduce que proviene de un familiar de un paciente. Nos plantea, de forma realista, la situación actual de los familiares de pacientes con trastorno esquizofrénico.

Nuestro comunicante se queja de la falta de manuales prácticos para que la familia sepa qué hacer en general y en cada circunstancia concreta de la enfermedad. De todo lo que expone, esto es prácticamente en lo único que no puedo estar de acuerdo. En nuestra página de esquizofrenia del forumclínic, en la sección de NOTICIAS, ya hemos reseñado algunos de los múltiples manuales que se han editado sobre este tema.

  • Qué sabemos de la esquizofrenia. M. Bernardo y col. Edición en castellano, catalán, vasco y gallego. Ed. Ars Medica, Barcelona, 2004.  
  • Superar la esquizofrenia. E. Fuller Torrey. Seny Schizophrenia Research Fundation . 1ª edición. española 2002.
  • Cómo afrontar la esquizofrenia. Una guía para familiares, cuidadores y personas afectadas. Sergio Rebolledo y María José Lobato. 3ª. edición: Aula Médica S. L.  Madrid, 2005.
  • Esquizofrenia, del caos a la esperanza. Eduard Parellada y Emilio Fernández-Egea. Ed. Morales y Torres, Barcelona, 2004.
  • La esquizofrenia, de la incertidumbre a la esperanza “La esquizofrenia en la familia”.  J.Cabrera y col. Editado por FEAFES, Confederación Española de Agrupaciones de Familiares y Enfermos Mentales.
  • Adherencia terapéutica en la esquizofrenia y otros trastornos psiquiátricos, F. Cañas de Paz y M. Roca Bennasar. Ed. Ars Medica, Barcelona, 2007.   

A continuación, después de considerar algunas de las situaciones conflictivas que padecen los familiares de pacientes con trastorno esquizofrénico, en cuanto a cuidarlos y convivir con ellos, nuestro comunicante hace una propuesta para una posible futura legislación. 

Desde el momento en que se diagnostique al paciente con trastorno mental y empiece su tratamiento, tiene que empezar también el tratamiento de los padres, pareja  y cuidadores. No ha de ser un tratamiento optativo sino prescriptivo, instrumentando las medidas necesarias para su cumplimiento. Entiéndase que se trata de una medida de protección del enfermo, de la familia y de la sociedad.

Mucho hay que avanzar en la problemática de las enfermedades mentales en su triple pilar: los profesionales, la Administración-Justicia y la familia. Así, mientras que los dos primeros pilares conocen su quehacer, ya que los profesionales tienen sus protocolos y la Administración-Justicia tienen sus leyes de turno, la familia solamente tiene, ante este problema, su soledad.”

Poco que añadir por nuestra parte.



Bibliografia:

Fuente: Forumclínic/Esquizofrenia – Buzón; proponga un tema: Esquizofrenia. La familia, la gran olvidada, pseudónimo: “Quincho”.
Imágenes: Noticias de Forumclínic/Esquizofrenia.



Creado por Enric Buisán 11-12-2008 13:15
Última actualització en aquesta secció: 02-09-2010 14:29

El enfermo el gran olvidado

Enviat per Anonymous User Usuari anònim en 11-12-2008 16:35
Estoy de acuerdo en que las familias que conviven con un enfermo esquizofrénico tienen sus problemas, pero el gran olvidado es el enfermo que vive solo por haber fallecido sus familiares o por haber sido abandonado por estos. Estas personas sencillamente no cuentan en el mundo en que vivimos.

El enfermo el gran olvidado

Enviat per Anonymous User Usuari anònim en 11-12-2008 19:04
Yo he vivido con mi exnovia en la casa de sus padres, y la verdad es que ahi familias que no comprenden los sentimientos y pensamientos que tiene una persona con la enfermedad de esquizofrenia o esquizoafectivo de tipo mixto.
Los padres de mi ex, no comprende que una persona con esquizofrenia tiene sentimientos, ahi padres que no ven esos de sus hijos por lo menos en mi caso fue asi, y ahora que yo no estoy con ella seguira siendo peor, porque la persona con esquizofrenia necesita que se les comprenda y si los padres na mas que le comprende por la pension que les esta dando su hija, pues ya me direis.
Estos padres que tambien tienen problemas psicologico, de neurosis, depresion y cambio de actitud tirando a una agresividad que no es normal.
Lo que estan consiguiendo es acabar con mi ex y producir que haga cualquier locura.
Solo pido que si, ahi algunos padres que tenga algun hijo con esta enfermedad que piense un poco en ellos y que les deje amar y ser amados.
Gracias, no tengo mas que decir.

RESPUESTA

Enviat per Dr. Enric Buisan en 11-12-2008 19:50
Es cierto que las enfermedades mentales han sido, y para muchas personas aún lo son, las grandes ignoradas. Esta claro que si en una radiografía de una persona aparece un tumor en un pulmón todos entienden que esta gravemente enfermo, pero que un paciente, que físicamente aparenta estar sano, tenga una enfermedad mental sigue sin entenderse como enfermedad o en el otro extremo se le teme como persona peligrosa.

Precisamente la “La Marató de TV3” de este año, tiene la misión de fomentar y promover la investigación biomédica de excelencia en trastornos mentales, y al mismo tiempo, y no menos importante, sensibilizar a la sociedad sobre estas enfermedades y desmitificar su estigma.

NO ESTOY DE ACUERDO

Enviat per Adelaida en 18-12-2008 21:13
La familia no es la gran olvidada, el GRAN OLVIDO, es el paciente que se enfrenta a tantas carencias para su recuperación, si después de un brote psicotico lo razonable es que acudan a un hospital de día para ir recobrando habilidades sociales, ¿por qué hay lista de espera?
No me sirve que se siga diciendo que la enfermedad mental es la gran olvidada, basta ya, quiero que sea una especialidad más dentro del sistema sanitario.
Se que hay casos que necesitan de alguna ayuda las familias, pues bien, al igual que existe la hospitalización a domicilio para casos puntuales, pues Sres. una manita para esas familias que necesitan una ayuda.
Pertenecemos al sistema de salud, por lo tanto, igual trato que las demás especialidades

totalmente de acuedo

Enviat per pitu en 15-04-2009 01:52
hola soy la hija de una madr esquizofrenia paranoide los familiares estamos mas solos q la una.me he metido aqui un poco desesperada mi madre esta ahora con otro brote,pero apartede ella me estoy empezanzo a preocupar po mi salud mental o sicologica m¡no se estoy agotada esta enfermadad me esta machacando tengo 40 y desde los 8 recuerdo esta pesadilla.toy siempre como deprimida tengo 2 hijas preciosas q tmbien me preocupan ven a su abuela dicindolas tonterias y luego a su madre con unos cambios de humor esto es agonizante donde esta mi sentido del humor donde e dejado mi sonrisa esto no es justo....necesito alguien me ayude a desahogarme q haya vivvido esto q me de otra prepectiva de como llevar mejor esto gracias de ante mano.

mi experiencia

Enviat per Anonymous User Usuari anònim en 24-05-2009 19:02
Hola guapa! Te entiendo perfectamente,tengo 25 años mi madres es esquizofrenica tambien,y tengo elmismo recuerdo de toda mi vida ,ademas soy hija unica y he tenido q tragar mucho,mi padre y yo,no pierdas la ilusion,sabesmos q es muy duro y dificil,pero hay q aceptarlo,es lo q nos ha tocado y somos lo q somos por las circunstacias de nuestra vida,pienso q hay q intentar ver la parte positiva de todo,q aunque parezca q no la hay si la hay,mi humilde consejo ,es aceptar y amar a tu madre,si dice tonterias riete de ellas,no intentes evitarlas,no se puede hacer nada,tratala con amor,yo a la mia cuando dice algo incoherente,intento hacerla ver q eso no es asi,pero si se pone cabezona al final la sigo la corriente,date cuenta q ella se quedara tranquila y tu tambien,ellos sufren,pero no tanto puesto q no se dan cuenta,pero tu eres la persona q esta bien y la q realmente sufre y tienes q cuidarte,ensaña a tus hijos a amarla con su enfermedad y a comprenderla,es muy importante el cariño y el maor,se q a veces se pierden los nervios,cuando no puedas mas,date un paseo,habla con alguien,llora,no te lo guardes,es sano tener un bajon,tenlo sabiendo q despues subiras hacia arriba ota vez,nuestra vida es unamontaña rusa de sentimientos ,y saber q tu tienes tu propia vida y nop uedes dejar q te consuma,mas o menos eso,aceptar para llevarlo lo mejor posible,yo cuando dice tonterias q a veces sonmuy graciosas y muy ocurrentes,me rio y como me hacen graia ,pues me rio,en esta vida hay mucho loco y se supone q son gente normal,no se si me entiendes,yo alguna vez lo he dicho,me ehe encontrado con gente falsa,retorcida y siempre he dicho: y luego la loca es mi madre! Seguro q eres una persona llena de valores y con un crecimiento personal q otras personas nunca tendran,gracias a lo q te ha tocado vivir,asi q quedate con eso y paciencia,mereces ser feliz,no dejes q esto te frustre y piensa q siempre hay gente con problemas mayores aun,aunque este lo es mucho,mi madre no es agresiva por ejemplo,tiene cambios de humor,pero no es agresiva,asi q ya solo por eso doy gracias,da gracias por todo lo q tienes,tus hijas preciosas...no nos quedemos conlo negativo y como te dije,de lo negativo saca la parte positiva,q sera esa tu experiencia y tus valores ,sientete afortunada incluso por vivir lo q te ha tocado,la mia esta con un brote ahora tambien,hace un rato se ha puesto allorar porque me voy a vivir fuera de España una temporada,y ayere estaba riendo y muy contenta,q quieres q te diga,pues h estado ocn ella ,la he dicho porqeu lloras,q no pasa nada,q voy a vlover q la llamere todos los dias,me he mostrado feliz y la he dado un beso y la he dicho anda tonta,no llores! con lo q yo te quiero! No se si te servira de algo es mi vision,tenemos q ser muy fuertes y a veces no se puede hacer mucho mas,es normal q tengan cambios,seguro q tu tambien lloras y sufres y un dia estas triste ,otro mas contenta...no nos podemos hacerf cargo de los demas,porqeu nos hundimos con ellos. Un saludo grange,animo y quierete a ti, a tu madre,a tu famiia...

gracias

Enviat per Anonymous User Usuari anònim en 16-09-2009 23:26
Que mensaje más precioso y valuoso. Gracias por compartirlo con todos

Ánimo de usuario anónimo

Enviat per Anonymous User Usuari anònim en 29-10-2009 17:05
Hola, quiero compartirte mi experiencia, tengo 50 y tengo un hijo de 13 con autismo leve, cuya crianza es dificil,soy separada hace 10 años y hace poco diagnosticaron a otro de mis hijos, el mayor de 18 con esquizofrenia, andamos en la lucha, ahora esta mejor, aún no acepta que la tiene.
Pero yo siempre digo que estas situaciones dificiles no vinieron porque nosotros quisimos sino porque por ellos aprendemos a tener mas solidaridad y nuestro crecimiento personal es constante, no hay universidad para aprenderlo, nosotros inventamos un estilo de vida diferente y no debemos sentirnos mal por ello, tenemos que ser creativos y darle a todo, ya sabemos que ante ellos la paciencia mas grande con un optimismo a prueba de balas como decimos aqui en Perú. Mirarnos al espejo con una gran sonrisa porque si ese día logramos pasarla sin caer en la desesperacion somos muy valientes y mañana será mejor y si no es así, como seres humanos tenemos todo el derecho de desahogarnos con una amiga (o) ó familiar ó por ultimo solos pero estamos con todo derecho y tambien podemos ser débiles, yo píenso siempre, hay que sembrar y sembrar que la cosecha será muy buena, ahora solo sembremos con mal tiempo aveces , con carencias no importa, en toda siembrea se necesita, estar bien informado de lo que se está haciendo, un clima apropiado, cuidado constante, esfuerzo, paciencia, en fin hagamos parangón en esto y de las similitudes se aprende.
Cariños

mica

Enviat per Anonymous User Usuari anònim en 30-07-2010 05:52
Realmente increible el mensaje!!, me levantó el animo a mi que convivo diariamente con mi madre y mi hermano, ambos con problemas mentales, coincido que en la vida las cosas hay que tomarlas como vienen y que por algo pasan, ante situaciones críticas repito aquella frase que dice "mirado de cerca NADIE ES NORMAL", la vida hay que vivirla y disfrutarla amando a quienes están con nosotros tal como son y con las dificultades que tengan. Lo importante es no perder la fortaleza.

me a pasado

Enviat per Filiipo en 03-02-2009 18:11
yo creeo que pasando informacion de como se deve de tomar la medicazion y deben de comportarse las personas por televicion aseptaria cualqier persona tomar la medicacion y que se le enseñen a vivir.

solicito respuesta .favor agradecido

Enviat per Anonymous User Usuari anònim en 24-05-2009 11:35
creo que muy poco se habla de la medicacion lo que conlleva a la auto medicacion que trae luego muchos problemas por las sobre dosis.Ahora yo quisiera saber si la esquizifrenia puede mutar a otro problema mental osi la persona afectada puede ir progresivamente y con informacion vencer esta enfermedad.

estoy de acuerdo contigo en que...

Enviat per angel_de_amor en 15-12-2009 17:07
El amor es la respuesta... si amamos y somos amados, podemos cambiar nuestra situación. Y eso depende de nosotros, que nos integremos a una sociedad, a una familia, a un grupo, que sí pidamos ayuda, pero si nos ayudamos nosotros mismos sería mucho mejor. En nosotros está el querer tener una vida mejor, calidad de vida. Y todo empieza con un pensamiento, una idea, el querer. Por ejemplo si nos concentramos en la parte negativa de la enfermedad tendremos esas respuestas, pero si volteamos de cara la moneda, al lado positivo, obtendremos un panorama totalmente distinto.

Nico- Associació RESSORGIR

Enviat per Nico en 04-01-2009 21:15
Creo que tanto las familias como las personas afectadas de enfermedad mental, sufren, de diferente manera, pero no vamos, ni podemos medir el sufrimiento. Se trata de ayudar a las familias y a los afectados a mejorar la calidad de vida, a aumentar los recursos : sanitarios, económicos, sociales, laborales.... a apoyar a las personas con enfermedad mental a su desestigmatización y a su recuperación para que hagan realidad sus deseos y a dar soporte y asesoramiento a las familias para poder mejorar la convivéncia en el núcleo familiar.

Me siento sola

Enviat per Belu_blonda en 27-01-2009 06:58
Mi papa es esquizofrenico,, tngo 18 años y m entere hace dos meeses... Saben lo duro qe fue para mi tener qe decirle a mi mama cuanod era chikita...

" MAA papa m trata mal, tngo miedo qe m haga algo cuando se saca... m da miedo. Nunca m escucha, y m trata con un desprecio inigulable.. m grita habla mal de mi.. "
para qe ella m diga:
" no... t parecio nada mas, tu papa te qiere mucho, tiene un problema nervioso "

" MAA ayer escuche qe se iban a separar, qe papa t dijo qe tenia mchas chicas con las qe podia salir, y qe no tenia problema en dejarte.. ( A todo esto yo llorando sufriendo como nunca,... y mi papa nunca le dejaba de dcir a mi mama animal maldito cada vez qe peleeaban ) ·
para qe ella m dijera otra vez,
"no no pasa nada... te parecio nomas, tu papa es bueno el nos qiere "

"....mama mientras vos no stabas, papa tiro a la bebe contra la cama i le dijo: morite de una vez"
" Tu papa djo eso? " - dijo ella-.

.. Al dia siguiente..

"No,, Yo hable con tu papa nada qe ver,,, lo qe tu papa qiso decir es qe.. o sea, se pone nervioso nada mas pero el es bueno"

" Mamam ayer papa trato de pegrame cuanod la tire a sol sin qerer "

" no no.. no trato de pegarte. Salto por qe stab nervioso nada mas "

y mi cabeza no dejaba de preguntarse... mama por qe papa se la pasa gritando y tratandonos mal !!!!!!!!??? Y vos seguis sin hacer nada??? Por qe t dice animal maldito y seguis stando con el????

......

Saben todos los probelmas qe tngo ahora por qe mi mama no busco alguien qe supervisara el trato qe el tenia con noostras, (Yo y mis hnas)??

Saben lo dificl qe es eliminar ese resentimeintos qe tnogo hacia el?? no puedo de un dia para el otro decir, Lo qiero ! El m qiere! Solamente qe esta enfermo! No importa cuanto sufri.. NO importa qe ahora mi autestima este por debajo de los niveles del mar.. qe mi hna no pueda tolerar a los hombres, y qe sea lesbiana..

AYYY por qe no hiciste otra cosa mama,,,?? por qe tuviste qe lastimarme asi..?? y no.. qe t voi a dceir?? lo qe estoy sufriendo por esto?? Para qe?? Para qe t pongas mal?? Me lo guardo todo..Como siempre!! qe otra cosa puedo hacer?? Si cada vez qe en casa trataba de hacer justicia m trataban como desubicada.. como si fuese mala ... claro..! si mi papa m qiere.. como puedo star diciendo i pensando eso de el?? Como m puedo enjar con el??

Deseearia qe hubieses manejado las cosas d otra forma mama.. dessearia qe todvia no m digas..

AY belen tanto t cuesta decir qe no?? tanto t cuesta ser honesta?? Ay belen por qe sos tan insegura??

QE NO ES OBVIO??? POR TODAS LAS VECES QE TE DECIA LO QE VEIA Y ESCUCHABA Y ME LO NEGABAS.. POR TODAS LAS VECES QE LLORE Y LE DABAS LA RAZON A ELL.. POR TODAS LAS VECES QE EL ME INSULTABA Y NO HACIAS NADA.. POR TODAS LAS VECES QE ME TRATO COMO UN PEERO, O MENOS. POR QE SIEMPRE DE SU LADO, qe no t das cuenta lo qe m estabas prejudicando?? Si no podiamos evitar qe papa nos tratara asi.. Aunqe sea dame la razon si t digo la verdad.. No m niegues lo qe precibia contantemente..

Por qe t tendrias qe haber informado mama.. !! Por qe si alguna vez mi hna y yo nos volviamos contra papa no era por qe se nos cantaba.. era por qe teniamos razones de sobra para hacerlo.- EN vez de apoyarnos por qe teniamos razon le dabas la razon a el. !! Y sabes qe no lo culpo a el... Te culpo a vos. Yo te qiero mucho lo sabes.. Pero esto qe m hiciste no se soluciuona con nada.. Y si tnes la surte de tener le autoestima por las nubes y ser asi de soberbia como sos, tnes qe darte cuneta qe no sos perfecta.. Qe no podes manejar todo.. y t eqivocaste---

Y no digas: " Tu papa es incapaz de levantrles la mano "
No t creo..
No preguntes " Ay por qe no confias en vos misma ? "
Por qe la respuesta es mas qe obvia !!!

dsp no digas: "Ay belen no podes decir qe no tnes ganas de vivir, sabes como su puso tu hna cuando dijiste q si fuera por vos t tirarias abajo de un tren ? "

El unico msj qe le dejo ala gente aca es qe por favor.. Mantenganse informados d esta enfermedad sepan como tratar.. con los hijos con la familia... los qe tienen la posibilidad vayan a grupos de ayuda para familares psicoticos... No traten de hacer lo qe ustedes creen qe es mejor..

y si lo qieren asi, okey ! no se qejen si tienen una hija con depresion, qe no puede decir qe no, y que por eso es "deshonesta"..

ai mama si supieras lo qe duele esconder esto a mis hnas... lo qe cuesta qererte i al mismo tiempo tnerte esta bronca horrile---
Lo peor?? Qe ahora stes durmiendo lo mas placidamente en tu cama.. Sin imginarte, que cuando mñana t salude con un beso y una sonrisa en mi cara.. qe la noche anterior stuve llorando...

esquizo

Enviat per Anonymous User Usuari anònim en 08-09-2009 00:04
hola!te comprendo perfectamente. mi padre también padecía esquizofrenía, maltrató a mi madre y mis hermanos durante años. pero en mi caso es diferente. yo era su niña mimada y veía todo lo que le hacia a mi familia aunque a mi no me pegaba. para mi lo más duro fue darme cuenta de ello de niña, darme cuenta q la persona que era todo para mi, era una mala persona, una persona sádica y que me daba miedo. podia ver la furia en su mirada y en la de mi madre mirando al suelo humillada. mucho sufrimiento, caos, miedo, impotencia, culpa. y lo peor de todo... no saber quien era el malo de la película; mi madre, que tenia trastorno bipolar y era incapaz de hacer muchas cosas o mi padre, que disimulaba muy bien su enfermedad en la calle y luego me intentaba demostrar lo mucho que sufria por la enfermedad de mi madre (por lo que no le quedaba mas remedio que pegarle..."claro, así se curaría"). mi madre pidió ayuda despues de 20 años de maltrato y ahora vive con mi hermano, quien también padece esquizofrenia y tampoco le trata bien. en casos como el mio lo mejor es pensar q no hay solución o q la solución no está en mis manos. creo que los familiares de enfermos mentales o psicóticos, debemos mirar primero por nosotros mismos, llevando a cabo un proceso terapéutico de laaaaaarga duración, y pensar que o nos salvamos nosotros o la enfermedad nos terminará atrapando también a nosotros (más cuando hay genes y un mismo pasado en común). creo que es inmportante saber que nunca se puede ayudar a un esquizofrénico que no se identifica con su enfermedad o incapacidad. Y finalmente, saber que esta enfermedad no justifica ningún acto agresivo hacia nadie, es decir, que un esquizofrénico, además de ser un enfermo mental tiene las mismas posibilidades de ser un cabrón maltratdor que alquien que no padece esta enfermedad.
gracias por compartir tu experiencia aquí, espero que te llegue la mía.

Me siento sola 2

Enviat per Belu_blonda en 27-01-2009 06:59
Perdonenme si escrbi mucho.. pero nadie en el mundo parece entender lo qe fue para mi crecer con esto..

Psicoterapia

Enviat per Filiipo en 03-02-2009 20:40
Buenas tardes!!!ME presento mi nombre es miguel Angel... solo una preguntita sin ofenderte ¿Nunca te hisiste un estudio a ver si tu no la padeses?. Saber crecer con ella no es amargante al cojerla la enfermedad ya es como si huvises nacido con ella por propia experienzia propia te lo cuento si queres un poquito..Deves de tener algun miedo como grande de noche.Mucho cuidado con tu padre es una persona espesial.De que forma ve tu padre...la vida y la vida tuya?Tu que eres su hija como te trataba el desde chica y tu madre desde chica o de menor aprendiste a ser grande?.Desde Uruguay,canelones, una persona con esquizofrenia escribe y ya de paso pido mi ayuda familiar por que vivo en familia y tengo 27 años.Me puden desir que tema y en espezial ""(especialidad)"biben los hablando los medicos siquiatras/sicologos aydantes estudiantes o medicos de medicina, en general.Si ustedes ven estas cosas es por que las ven o las viven.¿no se por que no la entiendo sabes por que te preguntan los doctores vos que sos igual a mi ¿Tu a beces...? la contestacion ¡exacta es usted que piensa que estoy loko!Yo no entiendo a esos psicologos y a esas psiquiatras capturan ecenas de los psientes y nos hcean pasar cosas feas que abeces tenemos que pedir millones de perdones.No si abeces me comfundo lo que se y veo que para estas personas enfermas como yo nos hace mal eso!!Iba a desir que las psicologas son mas bien y exactamente,algo de mi vida y parte de mis zeres qeridos.A mi mi rutina me aburre.Cualqier psiocologo o pasiquiatra (es lo que veo)...me podria ayudar comprender cosas que no entiendo eso creeo y no escribas mal des mi y mi persona.Sobre mi..no serian en particular hamables conmigo almenos si hizieran ello. Almenos estoy aqui y vine a pedir ayuda a esta pagina y sinceramente a todo el hospital.Bueno ya veo que hay personas que me hablan de n psicomundo o si vivo en un psicomundo. ¿cual es ese?. No me pregunten espero que no me lo pregnten jamas eso.No es que tenga miedo y aclaro pase la etapa de la violencia en mi ciclo de vida.Para la proxima vez que escriba espero ver si los pasiqitras y los especialistas en este mundo le dan la mano a esta mchacha presisa su ayuda y se animo a desir lo que le pasa o le psaba.Acaso ¿no le peden ver la cabeza a un esquizofrenico? dspues de todo dicen que somos los locos mas maravillosos del mundo que de afuera a dentro no se ve la esqizofrenia.Mchas gracias por leer y escucharme. Lo entiende cada persona creeo que no es una locra...

me llamo miguel angel sanchez lopez y soy de la ciudad de paso de carrasco canelones uruguay. Emeil:sancono1982@hotmail.com

se me olvido

Enviat per Filiipo en 03-02-2009 22:14
se me olvido desir que hace mucho tiempo ya me biene ayudando mi familia y no la e olvidao ni es olvidadiza... para mi.
Una pregunta esto no sera un autoanalizarze no?...porque si es asi me voy a abrrir

perdon es que me sentia nervioso y no sabia

Enviat per Filiipo en 03-02-2009 23:51
como actuar y reacccionar delante de una pagina. yo que se nunca hable para el mundo de lo que tengo me entienden. tampoco ago lo que los demas quieren que yo aga por que ceria unerror. si me comprenden sabran entenderme gracias y estoy de acerdo con toda la sociedad de salud mental no se como se llama, pero me parecio interezante lo que escribi igual. soy a si no escribo para la joda ni creeo que la vida sea un juego. solo presiso hablar por eso e dejado mi emeil yo no voy a arreglar el mnundo ni creeo tampoco que la vida sea joda.Ustedes entienden mi compartamiento..soy asi.

estoy tomando 20 miligramos de aripiprazol

Enviat per Filiipo en 03-02-2009 23:58
lo llaman arizol creeo que lo abrebian y quetipaina 100 miligramos por dia mas los 20 de aripripazol arizol. Ta termine el formulario?

Esquizofrenia

Enviat per Anonymous User Usuari anònim en 03-09-2010 00:23
Te entiendo completamente, a mí también me está costanto muchísimo este sin vivir y sin sentido. Es como estar en el infierno y sin retorno. Mi problema además, no sé si te pasará lo mismo, es que no sé de qué voy a vivir cuando mis padres se mueran ya que no me dan trabajo por falta de experiencia debido a que he estado casi 20 años cuidando de una hermana que sólo tiene un año menos que yo y que me ha producido trastornos digestivos, he estado con un tratamiento muy fuerte que no me he impuesto yo y además la familia me dice que tengo que buscarme la vida y que tengo yo la culpa. Tampoco sé de qué manera conoceré a alguien que me quiera ya que recientemente he conocido a alguien que de antemano ya sabía ,por un pariente cercano, que tenía una hermana enferma con este tipo de trastorno, y no me lo dijo, porque él no está de buen ver, y tiene sus años y yo soy una chica guapa y atractiva, y yo me enamoré como una tonta de él pensando que era mi principe azul y que venía a scatarme. Mi familia está en contra mía, incluido tíos y primos, por eso te comprendo. Además querían que me fuera con él y que me acostara con él. En realidad no sé porqué sigo viva y porqué le hago caso a nadie, si nadie me comprende. Sólo sé que no puedo dormir ni de noche ni de día, que me cuesta sacar adelante mis estudios y no sé si tendré trabajo algun día. Mantengo la esperanza. Pro séque siempre estaré sola y mal acompañada. Y me llaman loca, por quejarme.

Residencia especializada en enfermos con esquizofrenia

Enviat per Anonymous User Usuari anònim en 26-05-2009 18:55
Aprovecho este forum para anunciaros la inauguración de un centro especializado en enfermos con esquizofrenia.
El centro esta en un entorno rural, al aire libre en un lugar muy tranquilo, tengo un familiar con este problema
y despues de hablar con los terapeutas hemos decidido ingresarlo dos meses.

Podeís encontrar más información en su web: www.centroelcenajo.es.

Espero que os sea de interes.

Familia destrozada por un esquizofrenico

Enviat per Anonymous User Usuari anònim en 26-08-2009 23:16
Hola!
Mi hermano es esquizofrenico.

Mis padres siempre a su lado,consintiendole todo, les llora todo el dia de como esta sufriendo, de que se quiere suicidar, de que le hacen daño, de que le persiguen, hablala gente mal de el, se rien de el...ademas de escuchar, ve alucinaciones horribles, no puedo ni escribirlas, son petrificantes. Mi padres lo escuchan, lo lleva a la mejor clinica de españa (a base de creditos, no hay ya dinero, ni ayudas y porque ya no se fian de la seguridad social en cuestion de su enfermedad, en todo lo demas si).


Mi hermano empezó la enfermadad, esquizofrenia paranoide, con 17 años (yo 15), estuvo sin salir de cada durante 9 años, luego empezó a trabajar. Del trabajo a casa de casa al trabajo, huia de la gente, la familia proxima le molestaba, egoista?? no quiero a nadie en casa, decia. La casa sin nadie, solos mis padres y yo. Dejo el trabajo, no pudo mas, se quiere morir, le vuelven a ingresar y a ingresar....

Mis padres....tienen ojos sin vida, sin un haz de luz. Estan solos, sin ayuda. Le tienen ya hasta miedo, no le contradicen, hablan y cuando se enfada marchan de casa. Se enfrenta y llora al momento. Te da pena, lastima, odio...

Lo siento tanto por el, me muero cada vez que pienso lo bueno que es, lo que esta sufriendo....pero una vida esta destrozando a tres vidas. No es justo, mis padres estan hartos de todo, estan sufriendo, y momentos que se quieren morir y...no solo esquizofrenicos. La familia es sin lugar a dudas, para mi, la gran olvidada.

Mis padres

contesto a Familia destrozada por un esquizofrenico

Enviat per MGL en 27-09-2009 00:39
Familia destrozada por un esquizofrenico
Cuanto dolor hay en tus palabras, y como te comprendo, en mi caso el enfermo es mi hija.Nadie nos ayuda tocas puertas y nadie las abre, la SS no valen, no hay terapias para ellos, los medicos dicen que es pronto, siempre es pronto, hasta que es tarde.

EXISTE UNA ESPERANZA REALMENTE

Enviat per angel_de_amor en 15-12-2009 17:41
Yo creo firmemente en que existe una esperanza para el paciente con esquizofrenia. En mi caso yo padezco esquizofrenia paranoia, y creo firmemente en la posibilidad de una esperanza, es el amor, con que manejo mi vida, es el amor finalmente el que cambia el sentido de esta enfermedad en mi caso. A mi me gusta escribir y trabajar en lo que hago y esas son mis pasiones, entregarme con pasión a lo que me gusta hacer, para no acordarme siquiera de lo que tengo. Es buena terapia. Esta en nuestros corazones decidir muchas de las veces que camino tomar. Me gustaría ayudar a muchas personas en su padecimiento diciéndoles que si hay esperanza para aquél que quiera tenerla. Estoy seguro de que existe una esperanza y no una si no muchas para todos. Solo sean productivos en sus vidas, traten, inténtenlo, no se dejen vencer por un diagnóstico por una enfermedad, hay muchas cosas que hacer. Mi vida cambió cuando un psicólogo me preguntó: ¿Usted trabaja? En ese momento cambió mi forma de pensar, y de inmediato me di la oportunidad de emprender un negocio desde sus inicios, ahora ha ido creciendo y me ha ido muy bien. Y es mi mejor terapia, mi mejor pasión. Si sigo con el medicamento, terapias, consultas, tratamiento. etc. pero me rodeo de personas que alimentan mi vida, y yo a ellas. También leo, escribo, y hago muchas cosas, me mantengo ocupado, no veo la televisión, el internet me gusta porque crecí casi con el por decirlo así, pero trato de que no me afecte, porque a decir verdad, cuando empezó el internet, apenas empezaba con lo de las computadoras hace como 15 años atrás y empezó lo de mi padecimiento por que me sentía perseguido por internet. Pero es algo que tengo que sobrellevar, no me puedo apartar de esta maravillosa tecnología, no me puedo apartar de esta forma de comunicación. esta herramienta, y sobre todo hay mucho que aprender. Así que a hacer a un lado todos esos miedos que solamente no llevan más que a la soledad. Y valla me da mucho gusto poder compartir todo esto con ustedes. ESTOY SEGURO QUE LOS AVANCES SOBRE LA ENFERMEDAD, ASI COMO LAS INVESTIGACIONES , Y MEDICAMENTOS SERAN PARA EL BIEN DE LA HUMANIDAD. ASI QUE APORTEMOS NUESTRO GRANITO. Nosotros como pacientes también contamos, PARA QUE SE MEJOREN LAS TENDENCIAS, Y EVITAR SUS CAUSAS. PARA UN MUNDO MAS SANO Y MEJOR. ANIMO QUE EL UNIVERSO Y EL MUNDO NO SE HIZO EN UN DIA, NI EN UNOS AÑOS.

existe una esperanza ??

Enviat per Anonymous User Usuari anònim en 02-03-2010 05:15

Me enamore de un hombre esquizofrenico que no me escondio su enfermedad desde el principio sino que fue muy sincero y afectuoso .Corri el riesgo de confiar en el y aceptarlo y amarlo asi como es pero amedida que fue trancurriendo el tiempo se fue transformando en lo peor poco a poco y demostrando su maldad y crueldad para conmigo yo no se porque igual siemto que en el fondo de sus palabras y actitudes de desprecio y odio hacia mi y su incansable meta de tirar mi autoestima por el pisocomo si fuera su objetivo diario hacerme daño de todas las formas que se pueda tanto afectivo (estoy con vos porque no tengo otro lugar donde vivir ...)fisico (ante cualquier discusion me levanta la mano )economico (no trabaja y gasta todo lo que puede sacarme de dinero y si no hay mas me rompe mis cosas )decia que en el fondo de mi alma se que me ama y me necesita ... pero yo no puedo mas es horrible querer a alguien y no poder besarlo o abrazarlo o hacer el amor con el cuando mas lo deseo solo se hace cuando el lo dispone y bueno tuve que tomar coraje y hecharlo de mi casa porque era la vida de el o la mia y de mis hijos . Me siento tan mal por haberlo dejado y no se como seguir sin el porque lo quisiera apretar fuerte entre mis brazos y que me escuche que lo necesito y lo quiero pero es una enfermedad terrible que por mas amor y paciencia que uno tenga te termina por agotar pido a Dios que me perdone y nos ayude a vivir uno separado del otro y pido a los medicos psiquiatras que investiguen y busquen una cura a este problema social tan importante que inhibe a muchas personas.Que lo tiro como duele el amor a veces...

existe una esperanza?

Enviat per Anonymous User Usuari anònim en 08-05-2010 23:26
AMIGA tambien me case con un esquizofrenico la familia me lo oculto,a los dos años con un hijo pequeño sin entender esa conducta tan agresivay violenta para conmigo,consulte con su doctor quien me puso al tanto de la enfermedad y diciendome que podria anular mi matrimoniolo cual no lo hice.LO AMABAera padre de mi hijo y estabaenfermono fue faciltrabajaba muy bien en un banco del estado no tuvimos problemas para sus tratamientos,pero esa persona tan amorosa se fue transfomandoen alguien violento celoso,dos a tres veses por año tinia que estar internado cuando salia pasabamos buenos momentos,tuvimos otro hijouna niña esa paz duro poco mis pobres hijos crecieron en un infierno de gritos golpesy mas.no tuve valor para dejarlo el tiempo fue pasando haceunos 10años conocimos LA FÉBAHÁÍy empezamos a enfocar nuestra vida en las cosas deDIOS y aprendimos que el ALMA no se enferma,si loque esta mal es una parte del cerebro y algun dia la ciencia encontrara la repuesta mientras tengamos FÉ EN DIOS.HOY llevamos34 años decasados un hijo de 33 yhija de 25 años ,dejamos la ciudad vivimos en el campo ,ya esta jubilado cuandotiene sus caidas le hacen los tratamientos en casa sige siendo cada vez mas dificilla convivencia hay dias que piensoque debe estar en un lugar con personas espesilisadasle pedimosa DIOS nos ayudehacer lo mejorpara todos tengo63añosy trabajo con niños y jovenes en su desarrollo eapiritual y eso me mantiene muy bien fisica y mentalmente.TENGAN FÉ EN DIOS ES LO UNICOQUE PODEMOS HACER ..

Esquizofrenia Paranoide agreciba

Enviat per Anonymous User Usuari anònim en 03-09-2010 00:54
Hicistes muy bien, no te arrepientas, no hubieses vivído, ni tus hijos tampoco. Eres muy valiente. Eres mi heroína. Te deseo lo mejor para tí y tu hijos. Al menos no te ha pasado lo que a mí que me enamoré de alguien que sabía de ante mano lo que me estaba pasando por terceros y que nunca me lo dijo me dí cuenta yo, ya que no es muy guapo, tiene una edad algo avanzada y estaba buscando a alguien y se estaba aprovechando de mis circunstancias para conseguirme y mi familia quería que me fuera con él. Y aún así y sin trabajo, porque hasta eso y más, no tengo, sigo vivaa pero sin vida que vivir y sólo mantengo la esperanza de que un curso de ciclo superior me saque adelante, y si no es así, no sé... Sólo te pido que vivas la vida por mí y por tantos otros. Sigue adelante, ánimo, no te rindas, tienes las puertas abiertas, aprobecha.

Condicions legals
©forumclínic2006
Nosotros subscribimos Los Principios del código HONcode de la Fundación Salud en la Red